 | | Sondel Online |
|
| |
|
 | | |
|  |
Nu ik weet dat ik over niet al te lange tijd definitief afscheid moet nemen van m'n vader, komen herinneringen uit mijn jeugd, van een paar jaar geleden en van pas geleden weer boven.
Jeugdherinneringen. M'n vader die mij een slak in m'n hand gaf, terwijl ik m'n ogen dicht moest houden. Of hoe hij tijdens het afwassen het deksel (met gaten) van de melkkoker steeds weer in schuim duwde zodat er een grote schuimtroep ontstond. Of de vakantie op Terschelling en wij met m'n vader een boswandeling gingen maken. Natuurlijk hield hij zich niet aan de paden en dus: verdwaalden wij jammerlijk. Toch vertrouwden we hem en kwamen we weer terug op de camping.
Hoe hij tijdens een lange hete zomervakantie met mijn zus en mij op de fiets naar Harlingen ging. Moeder was zwaar overspannen en hij vond dat wij wel wat leuks moesten doen tijdens onze schoolvakantie. We brandden bijna van de weg, zo heet was het.
Hoe ik hem hielp bij het aardappelrooien of andere werkzaamheden op het land.
Maar vooral hoe hij zich kapot werkte om zijn gezin te onderhouden en het aan niets te laten ontbreken.
Hoe hij zich voorstelde aan m'n allereerste echte vriendje en onze afscheid bij de voordeur daardoor "wreed verstoorde". De doopceel van de beste jongen werd gelijk even doorgelicht. Want hij wilde wel weten met wat voor jongen ik omging en of hij toevallig z'n ouders ook kende.
De verkering heeft daarna niet zo heel lang meer geduurd.
Herinneringen van een aantal jaren terug. Hoe hij me heeft geholpen en nooit verwijten heeft gemaakt, toen mijn relatie eindigde en ik weer op mezelf moest gaan wonen. Hij had altijd al gezegd dat die jongen niet deugde, maar ik wilde er niet aan. Na 2½ jaar ellende moest ik toegeven dat m'n vader toch gelijk had gehad. Maar hij heeft het me nooit nagedragen.
En dan dat grote verdriet over z'n zoon, waarmee hij nu al 4 jaar geen contact meer heeft. Dit is misschien de schuld van beide, maar dat m'n vader zo werd geslagen door m'n broer dat hij mij heeft gebeld of hij een weekje bij ons kon wonen, vind ik nog steeds diep triest. Maar we hebben het overleefd en hij is hier destijds lekker bijgekomen. En toen ik hem thuisbracht, was m'n broer inmiddels naar z'n eigen huis verhuisd. (M'n broer had nl. z'n huis verkocht, maar verzuimd om andere woonruimte te regelen. Dus heeft hij zo'n jaar bij m'n ouders ingewoond. Dat was dus geen succes).
Maar het ergste is wel dat zelfs nu!! mijn broer geen contact met hem wil en ook niet bij hem bezoek komt etc. Dan moet je toch wel keihard zijn.
Wat zal ik mijn vader missen!!!!
|
|
| |
|
|
